قرآن کریم تأکید غلیظی بر ثابت نگه داشتن تعداد ماه های قمری دارد:
إ«ِنَّ عِدَّةَ اَلشُّهُورِ عِنْدَ اَللّهِ اِثْنا عَشَرَ شَهْراً فِي كِتابِ اَللّهِ يَوْمَ خَلَقَ اَلسَّماواتِ وَ اَلْأَرْضَ»[1] : یقیناً شماره ماه ها در پیشگاه خدا از روزی که آسمان ها و زمین را آفریده در کتاب [علم] خدا دوازده ماه است.
در میان اعراب جاهلی تمایل به تغییر و جابجا کردن ماه های قمری وجود داشت. شاید این دستکاری را آنان از یهودیان و نحوه تنظیم تقویم آنان آموخته بودند. لازم است توضیحاتی درباره تقویم یهودیان ارائه گردد.
یهودیان برای استفاده از مزایای تقویم شمسی و قمری(و برخی دلایل دیگر)، سال را به شمسی و ماه ها را قمری در نظر می گرفتند.[2] طبیعی است که با توجه به اختلاف 10 تا 12 روز میان سال شمسی و قمری، باید تدبیری می اندیشیدند. آنان برای اصلاح این مورد، هر چند سال یکبار، سال را 13 ماهه درنظر می گرفتند. این کار آنان بر اساس قراردادهای خاصی بود که منجر به پیچیده شدن تقویم یهود می شد. مسیحیان نیز در تقویم خود مشکلاتی داشتهاند که ناشی از درست اعمال نکردن کبیسه می باشد. در سال 1582 پاپ گریگوری سیزدهم تقویم میلادی را تصحیح کرد اما سال¬ها این موضوع در میان مسیحیان محل اختلاف بود مثلاً در تاریخ کریسمس بیش از ده روز تفاوت میان مسیحیان مختلف وجود داشت. بالاخره بعد از حدود چهارصد سال اختلاف، مسیحیان بر تقویم واحدی اجماع کردند. به نظر می رسد این مشکلات ناشی از امکان دستکاری بشری در تقویم بوده است.
[2]- ترجمه آثار الباقیه، ص 80 ؛ ماههای عبرانیان