منشایی که بطور عام برای ماه مورد قبول است اظهار می دارد که یک برخورد عظیم تکه هایی را به فضا پرتاب کرده که در نهایت به هم پیوسته و ماه را تشکیل داده اند. این نظریه با بررسی های شیمیایی انجام شده بر روی نمونه هایی از کره ماه تایید شده است. در این بررسی ها مشخص شده که این نمونه ها از ترکیبی بسیار مشابه با سنگ های زمین برخوردارند.
اما در هیچیک از نمونه های به دست آمده از ماه، اثری از سیاره دیگری که گفته می شود با زمین برخورد کرده دیده نشده است. اگر جرم سیاره ای بزرگی با ما برخورد کرده باشد، باید اثری از آن در میان تکه های پرتاب شده به فضا که ماه را تشکیل دادند وجود داشته باشد. به همین دلیل دانشمندان Weizmann معتقدند که به جای یک جرم بزرگ، کره زمین با چندین جرم کوچک برخورد کرده و به همین دلیل هم آثاری از آنها در نمونه ها دیده نمی شود.
بنا بر این نظریه جدید، برخوردهای متعدد با سیارک های کوچکتر در طی میلیون ها سال موجب پرتاب تکه هایی به فضا شده که توانسته چند ماه کوچک را شکل دهد، که در نهایت با هم ادغام شده و کره ماه را به شکلی که امروز می بینیم تشکیل دادند. محققان ادعا می کنند که نظریه آنها با استفاده از اطلاعات و یا شاید بهتر است بگوییم عدم وجود اطلاعات پشتیبانی می شود.
این نظریه نسبت به آنچه تا کنون تصور میشد قابل قبول تر است. برای آنکه یک سیاره بزرگ بتواند ماه ما را تشکیل داده باشد، باید از اندازه خاصی برخوردار بوده باشد و با سرعت و زاویه خاصی با کره زمین برخورد کرده باشد. به نظر می رسد تئوری برخوردهای متعدد قابل قبول تر باشد.
اما ارایه یک نظریه بر اساس اطلاعات ناموجود کار سختی است. بهترین شاهد برای این نظریه این است که در کره ماه هیچ اثری از سیاره دیگر دیده نمی شود که البته خود به تنهایی چیزی را ثابت نمی کند!